Υπάρχουν ταινίες που σε κάνουν να γελάς. Υπάρχουν ταινίες που σε συγκινούν. Και υπάρχουν λίγες, πολύ λίγες, που καταφέρνουν να κάνουν και τα δύο, ενώ παράλληλα γίνονται κομμάτι της ελληνικής συλλογικής μνήμης.
Μία από αυτές είναι αναμφίβολα η «Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα», η αριστουργηματική κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλλα που προβλήθηκε το 1965 και μέχρι σήμερα παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών.
Με πρωταγωνιστές τη μοναδική Μάρω Κοντού και τον αξεπέραστο Γιώργο Κωνσταντίνου, η ταινία κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια της εποχής της και να μιλήσει για σχέσεις, αγάπη, εγωισμό και σεβασμό με έναν τρόπο που εξακολουθεί να συγκινεί ακόμα και σήμερα.
Ο Αντωνάκης Κοκοβίκος και η Ελένη
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον αυστηρό και πεισματάρη Αντωνάκη Κοκοβίκο;
Έναν δημόσιο υπάλληλο που θεωρούσε δεδομένη την αφοσίωση της Ελένης, της γυναίκας που στάθηκε δίπλα του για δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς να έχει παντρευτεί. Όταν τελικά αποφασίζει να την οδηγήσει στην εκκλησία, όλα αλλάζουν.
Η περίφημη στιγμή όπου ακούγεται το «Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» αποτελεί ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Από εκεί και πέρα, όμως, η ιστορία παίρνει μια απρόσμενη τροπή, καθώς η Ελένη αρχίζει να διεκδικεί τον σεβασμό που πάντα της άξιζε.
Η σχέση τους περνά κρίσεις, οδηγείται μέχρι και στο διαζύγιο, όμως στο τέλος η αγάπη αποδεικνύεται δυνατότερη από τον εγωισμό.
Πολύ περισσότερη από μία κωμωδία
Αν και οι περισσότεροι θυμούνται τις ξεκαρδιστικές ατάκες και τις κωμικές σκηνές, η ταινία κρύβει πολύ μεγαλύτερο βάθος.
Ο Γιώργος Τζαβέλλας μιλά για μια Αθήνα που αλλάζει, για τα παλιά σπίτια που γκρεμίζονται χάνοντας τη θέση τους στις πολυκατοικίες, αλλά και για μια κοινωνία που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση και τις νέες αντιλήψεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί χαρακτηρίζουν την ταινία ως μία από τις πιο ανθρώπινες και ώριμες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Το θρυλικό σπίτι της Πλάκας
Ένας ακόμη πρωταγωνιστής της ταινίας είναι το ιστορικό σπίτι του Κοκοβίκου στην Πλάκα.
Το κτίριο στην οδό Τριπόδων 32 και Ραγκαβά υπάρχει ακόμη και σήμερα και αποτελεί αγαπημένο σημείο για τους φίλους του ελληνικού κινηματογράφου. Αν και στην ταινία προοριζόταν για αντιπαροχή και κατεδάφιση, στην πραγματικότητα διασώθηκε ως διατηρητέο και συνεχίζει να θυμίζει σε όλους μια διαφορετική Αθήνα.
Η τελευταία ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα
Η «Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα» δεν ήταν απλώς ακόμη μία επιτυχία.
Ήταν η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του σπουδαίου Γιώργου Τζαβέλλα, δημιουργού αριστουργημάτων όπως η Κάλπικη Λίρα, Ο Μεθύστακας και Μια Ζωή την Έχουμε.
Η ταινία απέσπασε διεθνείς διακρίσεις, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου και τιμήθηκε με βραβείο σκηνοθεσίας στο Σικάγο, αποδεικνύοντας ότι ο ελληνικός κινηματογράφος μπορούσε να σταθεί επάξια και στο εξωτερικό.
Ένα έργο που δεν γέρασε ποτέ
Το 2016 η ταινία χρωματίστηκε ψηφιακά και προβλήθηκε ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες, δίνοντας την ευκαιρία σε μια νέα γενιά να γνωρίσει το έργο μέσα από μια διαφορετική εικόνα.
Παρά τις διαφορετικές απόψεις για τον χρωματισμό, ένα πράγμα έμεινε αδιαμφισβήτητο: η δύναμη της ιστορίας και των ερμηνειών δεν αλλοιώθηκε ποτέ.
Αντίο στη Μάρω Κοντού
Τις τελευταίες μέρες ο ελληνικός κινηματογράφος αποχαιρέτησε τη Μάρω Κοντού, μία από τις σημαντικότερες κυρίες της χρυσής εποχής του.
Η Ελένη Κοκοβίκου ήταν ίσως ο πιο εμβληματικός ρόλος της, ένας χαρακτήρας γεμάτος καλοσύνη, αξιοπρέπεια και δύναμη. Μέσα από αυτή την ερμηνεία κατάφερε να αγγίξει εκατομμύρια θεατές και να αφήσει ένα αποτύπωμα που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Η απώλειά της κλείνει ένα ακόμη κεφάλαιο του ελληνικού κινηματογράφου, όμως οι ταινίες της θα συνεχίσουν να μας κρατούν συντροφιά, όπως κάνουν εδώ και έξι δεκαετίες.
Γιατί συνεχίζουμε να την αγαπάμε;
Ίσως γιατί όλοι αναγνωρίζουμε κάτι από τον εαυτό μας στον Αντωνάκη και στην Ελένη.
Ίσως γιατί μας θυμίζει τις αυλές της παλιάς Αθήνας, τις γειτονιές που χάθηκαν, τους ανθρώπους που αγαπούσαν με πάθος αλλά δυσκολεύονταν να το δείξουν.
Και ίσως γιατί κάθε φορά που ακούμε το όνομα Κοκοβίκος, χαμογελάμε αυθόρμητα.
Κάποιες ταινίες δεν είναι απλώς κινηματογράφος.
Είναι αναμνήσεις.
